Στην ηλικία των 10-11 χρόνων τα παιδιά έχουν γενικά το ακαταλόγιστο ως προς την ωριμότητα της σκέψης και των πράξεών τους. Είναι θα έλεγε κανείς μια ηλικία κατά την οποία δεν περιμένεις να σκεφτούν σοβαρά, να λειτουργήσουν συνετά και να προσέχουν τους πάντες και τα πάντα. Στην πραγματικότητα είναι ο χρόνος εκείνος που έρχονται αντιμέτωπα με τον έξω κόσμο δειλά δειλά, χωρίς την επίβλεψη των γονιών τους και προσπαθούν να γνωρίσουν νέες εμπειρίες και να διαμορφώσουν τις δικές τους απόψεις.

Εμένα πάλι μάλλον με πήραν λίγο σηκωτή και προσγειώθηκα σε μια σχολή, κάπου στο Χαλάνδρι. Combatives λέει κι ένας κύριος τρελός μας υποδέχτηκε και μιλούσε με την μαμά μου (μεταξύ μας, τρελή κι αυτή – συνεννοήθηκαν). Σιγά σιγά άρχισε να μου αρέσει κάθε στιγμή προπόνησης. Δεν καταλάβαινα πώς, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν, επηρεάστηκε πολύ. Χωρίς να τρομάξω ιδιαίτερα – οι μεγάλοι το λένε άγνοια κινδύνου – άρχισα να βλέπω τους ανθρώπους με πολλούς τρόπους. Δεν έμενα στην πρώτη εντύπωση, ούτε σε αυτό που θέλουν εκείνοι να δείξουν. Άρχισα να αναρωτιέμαι για τον κάθε ένα που με πλησίαζε. Για ποιο λόγο βρίσκομαι όπου βρίσκομαι, με ποιόν και τι ακριβώς θέλω να καταφέρω.

Χωρίς να το καταλάβω, έγινα κάτι σαν τον αρχηγό της όποιας παρέας. Όχι γιατί έπαιρνα αποφάσεις αλλά γιατί έβλεπα από πού πλησίαζε ο περίεργος, ποιος ήταν ο κίνδυνος που μπορεί να αντιμετωπίζαμε και από πού θα φεύγαμε πιο γρήγορα. Οι φίλοι με εμπιστεύονταν και ακόμα κάπως έτσι είναι.

Χρειάστηκε και χρησιμοποίησα τα πρωτόκολλα Combatives και πραγματικά, χωρίς να το καταλάβω, γλίτωσα μάλλον τα χειρότερα. Δυστυχώς και στην ηλικία μου τα παιδιά δέχονται επιθέσεις είτε για πλάκα, γιατί κάποιος μπορεί και το κάνει, είτε γιατί θέλουν κάτι πολύ συγκεκριμένο από εμάς.
Δεν μπορώ να ξέρω πώς θα είχα βγεί από εκείνη την επίθεση αν δεν είχα πάρει αυτή την εκπαίδευση, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Σίγουρα, κάθε επίθεση στο πρόσωπό σου κάτι θα αφήσει. Δεν μπορώ να ξέρω πώς θα σκεφτόμουν σήμερα αν δεν με είχαν κατεβάσει από «το συννεφάκι» της ηλικίας μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχασα την παιδικότητά μου απαραίτητα. Απλά, έμαθα να σκέφτομαι και με άλλους τρόπους και ώρες ώρες, όταν νιώθω ότι χρειάζεται, είναι σαν να ανοίγω έναν διακόπτη και να αλλάζω τρόπο σκέψης και λειτουργίας. Για λόγους ασφαλείας κυρίως.
Σήμερα, διανύοντας τον τέταρτο χρόνο της εκπαίδευσής μου στο σύστημα Combatives στην ίδια σχολή στο Χαλάνδρι, έχω να πω ότι νιώθω πιο σίγουρη για τον εαυτό μου, χωρίς αυτό να μου δίνει καμία έπαρση. Ξέρω μέχρι πού μπορώ να φτάσω. Αλλά, κυρίως, ξέρω μέχρι πού έχουν δικαίωμα να φτάσουν οι άλλοι. Και αυτό το οφείλω στον «τρελό» εκείνο κύριο, που δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον εκπαιδευτή και Δάσκαλό μας. Του χρωστάω πολλά και τον ευχαριστώ για την υπομονή του!

Μ.Π. 07.2024

Δεν ξέρω αν πρόκειται για σοφία πνεύματος ή διαύγεια του νου αυτό που αποκτάς μετά από 3 χρόνια συνεχούς παρακολούθησης και συμμετοχής σε ομάδα εκπαίδευσης COMBATIVES, όμως σίγουρα αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Δεν έχει καμία σχέση με την αιώνια διαμάχη μεταξύ απαισιοδοξίας και ρεαλισμού. Είναι ξεκάθαρα ρεαλιστικός ο νέος εξελισσόμενος τρόπος με τον οποίο κοιτάζω τους ανθρώπους και την κοινωνία. Σαν να ξεκαθάρισε κάπως το οπτικό μου πεδίο, βλέπω πιο μακριά και το μυαλό μου πλέον δουλεύει μονίμως με σενάρια. Σενάρια για το πώς μπορεί να εξελιχθεί η μέρα που ξεκινάει. Σενάρια για το τι θα αντιμετωπίσω λεκτικά ενδεχομένως σε μια σοβαρή συνάντηση και κόντρα σενάρια για το πώς θα μπορούσα να το διαχειριστώ. Σενάρια για το τι σκέφτεται ο κάθε μυστήριος τύπος στο δρόμο που αποφασίζω να εξετάσω, τι είναι ικανός να κάνει για να μου αποσπάσει κάτι, τι θα έκανα εγώ ανάλογα τη στιγμή και τη συνθήκη. Έχω αρχίσει και κάνω σενάρια για το πώς μπορεί να εξελιχθεί η καθημερινότητα της οικογένειάς μου με όλες τις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές που συμβαίνουν τόσο γρήγορα και τα σενάρια δεν προλαβαίνουν να ανατέλλουν και να δύουν, γιατί η Γη κινείται και ο κόσμος επίσης.

Καμία εμμονή – ίσως κάποιος βιαστεί να το θεωρήσει ως τέτοια. Βοηθάει πολύ η σιωπή και η παρατήρηση. Βοηθάει πολύ εμένα την ίδια, πρώτα απ’ όλα γιατί προλαμβάνω τυχόν άστοχες κινήσεις ή συζητήσεις. Είναι σημαντικό να γνωρίζεις μέχρι πού σε παίρνει, ποιες είναι οι αντοχές και, το σημαντικότερο, τα όριά σου. Εξίσου σημαντικό είναι να είσαι σε θέση να γνωρίζεις το επόμενο βήμα σου. Η εκπαίδευση να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση και να μην «χάνεσαι» στον κόσμο σου, τουλάχιστον όσο είσαι εκτεθειμένος και εκτός ασφαλούς πεδίου, είναι ίσως το πιο σημαντικό για όλους μας.

Ένα άλλο στοιχείο που ξεχωρίζω είναι η διαπίστωση ότι μέσα από την συγκεκριμένη διδασκαλία, βρίσκεις τρόπους να ελαχιστοποιήσεις τις δικές σου λάθος συμπεριφορές. Είτε αυτές έχουν τάσεις βίας, είτε είναι απλά ανεπαρκής προσέγγιση διαφόρων θεμάτων, τελικά έρχεται η στιγμή που αναθεωρείς και είσαι πρόθυμος να αλλάξεις. Είναι λίγο σαν να εισέρχεσαι στον χώρο με καμπούρα και να βγαίνεις ευθυτενής.

Η Σχολή COMBATIVES στην οποία είχα την τύχη να βρεθώ, εκτός των άλλων διδάσκει άμιλλα και ήθος. Αξίες θαρρείς ξεχασμένες. Που όμως μέσα από την χωρίς κρίση – αλλά με διάκριση- διδασκαλία συμπληρώνουν κενά στους χαρακτήρες μας. Κάθε προπόνηση αποτελεί πρόκληση για μένα, κάθε φορά. Μετά από κάθε προπόνηση όμως, όσο καλά ή άσχημα κι αν πήγε – δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες άλλωστε – υπάρχει διάχυτη αυτή η ικανοποίηση του «κάτι έκανα και σήμερα». Δεν είναι μόνο τα διδάγματα που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Είναι η αίσθηση που καλλιεργείται από τους εκπαιδευτές μας ότι ανήκουμε σε μια οικογένεια και όλοι θέλουν την πρόοδο και το καλό των υπολοίπων. Και αυτό βγαίνει με πολλούς τρόπους. Κανείς μας δεν προχωράει μόνος του. Ανεξαρτήτου επιπέδου μαθητές εκπαιδευόμαστε και εκπαιδεύουμε – ο ένας τον άλλον. Τα θέματα που λύνονται – είτε στο dodjo είτε εκτός Σχολής – είναι αναρίθμητα. Από το να μάθουμε και να αποφασίσουμε να βάλουμε τα σωστά όρια στο περιβάλλον μας, μέχρι το να συνειδητοποιήσουμε μέχρι πού φτάνουν η αντοχή και οι δυνατότητές μας. Για να μπορούμε κάθε φορά να ξεπερνάμε, έστω και λίγο, τον εαυτό μας.

Η ολοκλήρωση του Civilian Combatives, ενός προγράμματος πέρα για πέρα απαιτητικού, διδάσκει σίγουρα πειθαρχία, προνοητικότητα και ψυχραιμία. Είναι ένα πλήρες πρόγραμμα προπονήσεων κι εκπαίδευσης που η διάρκειά του είναι ικανή να δώσει πολλές πληροφορίες και τεχνικές έτσι ώστε να αντιμετωπίσει κάποιος τις δύσκολες καταστάσεις με αποδοτικό τρόπο. Αρκεί να του γίνει ξεκάθαρο, να συνειδητοποιήσει ότι οι κακοποιητικές συμπεριφορές κρύβουν πάντα βία.

Είναι τρομακτικό να συνειδητοποιείς πώς στα χρόνια που έχεις ζήσει μέχρι τώρα έχεις σαμποτάρει άπειρα τον εαυτό σου, με χίλιους δύο τρόπους. Από το να μην τολμάς να δοκιμάσεις μέχρι πού μπορείς να φτάσεις σε διάφορα επίπεδα, μέχρι το να μην ξέρεις ή να μην τολμάς να πεις «όχι» και να βάλεις όρια στους ανθρώπους του περιβάλλοντός σου. Και είναι εκπληκτικό στον αντίποδα, πόσα πράγματα μπορεί να αλλάξουν στον τρόπο που σκέφτεσαι και λειτουργείς, μέσα σε τρία μόλις χρόνια. Υπάρχει πάντα χώρος για αλλαγή και βελτίωση, αρκεί να καταλάβει κανείς τι του λείπει, τι χρειάζεται και γιατί βρίσκεται εκεί.

Κι εγώ βρίσκομαι εκεί γιατί απολαμβάνω την κάθε προπόνηση, όσο προκλητική κι αν μου φαίνεται πριν ξεκινήσει. Τα συμπεράσματα είναι απλά μια θετική επιβεβαίωση γι’ αυτή μου την επιλογή.

Ε.Κ. 07.2024