Είναι βέβαιο ότι οποιαδήποτε δραστηριότητα επιλέξει κάποιος για τον ελεύθερό του χρόνο θα του προσφέρει διδάγματα, δεξιότητες ή και τα δύο. Το θέμα με το Combatives είναι ότι σου αλλάζει την ζωή. Η εμπειρία των εκπαιδευτών σε συνδυασμό με ένα σύστημα που δοκιμάστηκε στον πόλεμο συνθέτουν την συνταγή που χρειάζεται κάποιος για να απεμπλακεί από τις περισσότερες καταστάσεις που απειλείται η ζωή του αλλά και να διαπρέψει σε αυτήν.

Το σημαντικότερο μάθημα που έχω πάρει από αυτό το σύστημα είναι ότι χρειάζεται πρόθεση και φαντασία σε οτιδήποτε επιχειρήσεις. Μπορεί να είσαι ικανός να κάνεις την πιο αποτελεσματική τεχνική σε μια συμπλοκή, όμως αυτό από μόνο του είναι άχρηστο εάν δεν έχεις πιστέψει ότι μπορείς και θες να το κάνεις. Είναι απαραίτητο να έχεις στην συνείδηση για να διαχωρίσεις μια επικίνδυνη κατάσταση από μια απλή αλληλεπίδραση και κρίσιμης σημασίας να έχεις το θάρρος για να προβείς στην επόμενή σου κίνηση. Αυτά φυσικά δεν μπορείς να τα βρεις κάπου έτοιμα, χρειάζονται εξάσκηση. Κάποιες φορές θα χρειαστεί να φωνάξεις όσο πιο δυνατά μπορείς για να ξεφύγεις από κάποιον που θέλει να σε εκμεταλλευτεί, ενώ κάποιες άλλες χρειάζεται να είσαι αρκετά εύστροφος ώστε να αποφύγεις μια μάχη που δεν γίνεται να νικήσεις. Έτσι, έμαθα να μπαίνω σε διάφορους ρόλους είτε λεκτικούς είτε σωματικούς που μου επιτρέπουν να αποχωρίσω από κάπου αναίμακτα.

Κάτι που θα έλεγε κανείς ότι έχει εμποτιστεί για τα καλά στους ασκούμενους του Combatives είναι η διαπίστωση ότι οι απλές και άμεσες τεχνικές είναι ζωτικής σημασίας και χρειάζεται τις εφαρμόζεις σωστά για να μπορέσεις να συνεχίσεις. Και να θες δηλαδή, δεν γίνεται να μην αντιληφθείς ότι τα θεμέλια του συστήματος συγκροτούν τα επόμενα επίπεδα. Οι κινήσεις είναι βγαλμένες από την φυσική κίνηση του ανθρώπου για αυτό δεν είναι δύσκολο να εφαρμοστούν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (εφόσον κάποιος τις έχει επαναλάβει από εκατοντάδες έως και χιλιάδες φορές, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του και την ζύμωση που έχει με την αυτοάμυνα).

Τέλος, κάτι που χρειάστηκε καιρός για να καταλάβω είναι ότι η αναπνοή σε έντονους ρυθμούς προπόνησης χρήζει ιδιαίτερης προσοχής καθώς υποστηρίζει όλο το μοτίβο των εγκεφαλικών, σωματικών και ψυχολογικών λειτουργιών. Πρέπει να ερμηνεύεται ως μια ξεχωριστή άσκηση, δηλαδή να έχει την ίδια βαρύτητα με την έννοια της γυμναστικής και γενικότερα της προπόνησης σε υψηλούς παλμούς.

Ένα από τα ερωτήματα που καλούμαι να απαντήσω μέσα σε αυτό το άρθρο είναι το εξής: “Πώς βλέπω τις προκλήσεις της ζωής μου μετά από την εκπαίδευση στο σύστημα Combatives”. Η απάντηση που δίνω είναι διαφορετική καθώς το ερώτημα με περιορίζει. Όλη η ζωή μετατρέπεται σε μια πρόκληση. Οι αμήχανες στιγμές της καθημερινότητας συρρικνώνονται κάθε φορά που η σκέψη μου φιλτράρεται με τις

εικόνες της προπόνησης. Οι ώρες που θα περάσω στην σχολή μου ως φοιτητής είναι ένα δώρο που κάνω στον εαυτό μου, αφού μέρα με την μέρα προσπαθώ να εκμεταλλευτώ την γνώση των καθηγητών μου, κάνοντας ουσιαστικές ερωτήσεις, αναλαμβάνοντας περισσότερες ευθύνες και εστιάζοντας στην κεντρική ιδέα της διάλεξης. Τίποτα διαφορετικό δηλαδή από αυτά που κάνω στις προπονήσεις μου, οι οποίες βρέθηκαν στο μονοπάτι του μαχητή ως πηγή έμπνευσης. Σιγά σιγά, τα συναισθήματα ευγνωμοσύνης για την κάθε μέρα που περνάει και με βρίσκει ζωντανό αρχίζουν να εμφανίζονται σε ολοένα και περισσότερες καταστάσεις που αντιμετωπίζω.

Κάποιες μέρες θα εκφράσω την ατάκα που διπλοσκεφτόμουν, όπως ακριβώς και στην προπόνηση θα πάρω μια παραπάνω πρωτοβουλία για να ελέγξω την αποτελεσματικότητα της τεχνικής. Κάποιες άλλες μέρες θα αποσυμπιέσω την πυκνή ατμόσφαιρα που επικρατεί σε μια κοινωνική αλληλεπίδραση, τσαλακώνοντας τον εαυτό μου, όπως ακριβώς και τα βράδια στην ”παλαίστρα” θα σφίξω τα δόντια και θα συνεχίσω τα χτυπήματα. Τα κοινά σημεία ασκούμενου – πολίτη είναι αρκετά και χάρη στο πρώτο η πραγματικότητα του δεύτερου μετατρέπεται σε πάρκο αναψυχής.

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό καθώς ο τρόπος που ήρθα σε επαφή με αυτό το “σχολείο” ήταν ξαφνικός και απρογραμμάτιστος. Παρ’ όλα αυτά η τύχη δεν είναι αρκετή από μόνη της για κάποιον που θέλει να προχωρήσει καθώς χρειάζεται συνείδηση για να εκτιμήσεις το ερέθισμα που σου παρουσιάζεται. Θεωρώ ότι τα χρόνια που έχω αφιερώσει σε αυτό το σύστημα είναι ανεκτίμητα και με έχουν μετατρέψει σε έναν περισσότερο θαρραλέο και δυναμικό άνθρωπο. Η επαφή με την βίαιη και σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου λειτουργεί ως εργαλείο για να αντιμετωπίσω τα προβλήματα της καθημερινότητας με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Ο βασικότερος στόχος των προπονήσεων είναι να προσομοιώσουν ρεαλιστικά μια άσχημη κατάσταση σε οποιοδήποτε περιβάλλον, οπότε δεν είναι λίγες οι φορές που οι ασκήσεις στο dojo θα γίνουν άτσαλες, άβολες, βρώμικες και επίπονες. Άλλες φορές θα χρειαστεί να υποδυθείς κάποιον ρόλο ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που χρειάζεται να γίνεις αρκετά δημιουργικός προκειμένου να ξαφνιάσεις τον συνασκούμενό σου. Θα απογοητευτείς και θα ενθουσιαστείς, κάθε προπόνηση θα είναι διαφορετική και για μένα αυτό είναι αναγκαίο συστατικό. Θεωρώ ότι οτιδήποτε σε κάνει να νοιώθεις ευάλωτος επιβάλεται να αντιμετωπιστεί και με το Combatives θα έχεις πολλές ευκαιρίες να το κάνεις. Για μένα οποιοσδήποτε σκοπεύει να αφιερώσει χρόνο στον χώρο της αυτοάμυνας είναι άξιο να δοκιμάσει το συγκεκριμένο σύστημα.

Μ.Ε. 03.2023

Περιστατικό 1: Μια Κυριακή ήταν δυο παιδιά τα οποία περπατούσαν τυχαία ένα απόγευμα κάτω από τον σταθμό του ηλεκτρικού Άνω Πατησίων.  Την ώρα που διέσχιζαν τον σταθμό τους πλησίασαν τρία παιδιά γύρω στα δεκατέσσερα (ή και μικρότερα) και τους απείλησαν με μαχαίρι με σκοπό να τους αποσπάσουν ό,τι είχαν πάνω τους. Αυτά τα δύο παιδιά δεν έδωσαν τα χρήματα τους ή τα κινητά στους κλέφτες και προχώρησαν αγνοώντας τους. Στην συνέχεια οι τρεις επιτιθέμενοι τους ακολούθησαν και περίμεναν να τους επιτεθούν. Τα δύο παιδιά ήταν σε επιφυλακή, φοβήθηκαν τόσο για τα υπάρχοντά τους όσο και για την ίδια τους τη ζωή.  Όταν είδαν τους τρεις επιτιθέμενους να πλησιάζουν ξανά, κοιτάχτηκαν στα μάτια και με ένα περίεργο τρόπο συνεννοήθηκαν και άρχισαν να τρέχουν και οι δύο, για την ζωή τους. Στο τέλος κατάφεραν και τους ξέφυγαν χωρίς να χάσουν ούτε την ζωή τους ούτε πράγματα από πάνω τους.

Περιστατικό 2: Παράλληλα με αυτήν την ιστορία υπάρχει και μια άλλη με παρόμοιο σκηνικό η οποία συνέβη ένα μεσημέρι γύρω στις 2:15.

Ένας μαθητής της Γ’ Γυμνασίου διέσχισε μια υπόγεια διάβαση η οποία έβγαζε προς το σπίτι του.  Την ώρα που βγήκε από την υπόγεια διάβαση του επιτέθηκαν δύο δεκαεφτάχρονοι οι οποίοι αναζητούσαν λεφτά ή οτιδήποτε πολύτιμο είχε πάνω του. Το παιδί εκείνο προσπαθούσε να αποκλιμακώσει την κατάσταση και να φύγει χωρίς να πάθει ζημιά, αλλά εκείνοι επέμεναν ώσπου επιτέθηκαν με χτυπήματα. Ο μαθητής τους έβαλε τον έναν μπροστά από τον άλλον και έσπρωξε τον μπροστά πάνω στον φίλο του.  Στην συνέχεια έφυγε χωρίς να έχει χάσει οτιδήποτε πολύτιμο από πάνω του.

Έχω να τονίσω ότι και στα δύο περιστατικά ήμουν εγώ παρών. Στο πρώτο ήμουν εγώ και ο κολλητός μου και στο δεύτερο περιστατικό ήμουν μόνος μου.

Από την στιγμή που μπήκα στην κοινότητα Combatives Group και άρχισα να εκπαιδεύομαι για την ασφάλεια την δική μου και των γύρω μου, έχω δει σωματικές, νοητικές, και ψυχικές αλλαγές πάνω μου.  Με έχει βοηθήσει αρκετά έχω να πω από την άποψη του πως σκέφτομαι και του πως κινούμαι έξω στον δρόμο. Αισθάνομαι πως είμαι πιο συνειδητοποιημένος καθώς και προσέχω περισσότερο τι κάνουν οι γύρω μου και δεν είμαι τόσο «στον κόσμο μου»… Βάζω, κάθε φορά που βγαίνω, σκοπό να γυρίσω στο σπίτι ασφαλής.  Επίσης, παρατηρώ ότι είμαι πολύ πιο προσεκτικός από πριν με τους δικούς μου ανθρώπους, τους έχω και αυτούς έγνοια.

Επέλεξα την κοινότητα Combatives διότι πίστευα -και ακόμα πιστεύω- ότι κανείς δεν μπορεί να σου διδάξει τον τρόπο που πρέπει να σκέφτεσαι σε μια κατάσταση.  Επίσης νομίζω πως δεν υπάρχει πολεμική τέχνη που να μπορεί να σε προετοιμάσει επαρκώς ώστε να αντιμετωπίσεις δύσκολες καταστάσεις δρόμου.  Αυτό που συμβαίνει εκεί έξω, όταν κάποιος σε «βάλει στο μάτι» για να πάρει κάτι από σένα, δεν έχει κανόνες και τεχνικές ασφαλείας.  Μιλάμε για ενέδρα. Και μόνο με δόλο και σπιρτάδα θα μπορέσει κάποιος να τη «βγάλει καθαρή». Α, ναι, και πολλή τύχη…

Υπάρχουν περιπτώσεις που κάποιος σου «την πέφτει», απλά σε πειράζει με λόγια ή το πολύ πολύ κανένα σπρώξιμο, απλά για να σπάσει πλάκα ή να αποδείξει κάτι στους φίλους του, στην παρέα του. Ακόμα κι εκεί, που κάποιος μπορεί να θεωρεί ότι δεν κινδυνεύει, τα πράγματα μπορεί να κλιμακωθούν με τέτοιον τρόπο που κανείς δεν το περιμένει.

Έχω υπάρξει και μαθητής που έκανε καράτε, Κουνγκ φου και ταεκβοντο , πιστεύω πως το Combatives δεν συγκρίνεται με τα άλλα τρία είδη πολεμικών τεχνών.  Εκεί δεν έμαθα ποτέ κάτι ουσιαστικό ως προς την προστασία μου ή την άμυνα. Κάναμε άλλα πράγματα που όσο «πολεμικά» κι αν φαίνονται σε μένα λειτουργήσαν περισσότερο ως ασκήσεις ισορροπίας και αυτοσυγκέντρωσης.

Από την στιγμή που μπήκα στην κοινότητα αυτή έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης μου, ο τρόπος που κινούμαι και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζω τον κάθε πολίτη έξω στον κόσμο.

Μου έχει κάνει εξαιρετική εντύπωση ο τρόπος που διδάσκεται η αυτοάμυνα καθώς και ο τρόπος που μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε συγκεκριμένες καταστάσεις.

Ι.Π. (15 ετών) 01.2023

Στην κοινότητα μας ανακάλυψα αρκετά πράγματα. Ένα από αυτά είναι πως ότι και αν μπορώ να κάνω με κλειστά ματιά μπορώ να το κάνω και σε μια κατάσταση που υπάρχει περίπτωση να βρεθώ και να χρειαστεί να αντιδράσω σε επαφή σώμα με σώμα.  Ό,τι κάνουμε είναι απλό και αυτός είναι και ο σκοπός της εκπαίδευσης COMBATIVES διότι σε μια κατάσταση  που μπορεί να βρεθεί ο καθένας από εμάς, όχι μόνο εγώ, πρέπει η αντίδρασή του να είναι απλή, εύκολη, γρήγορη, βάρβαρη και αποτελεσματικά ολοκληρωτική…

Αυτά που διδασκόμαστε είναι χρήσιμα για πολλά πράγματα.  Μαθαίνουμε να βάζουμε όρια και μαθαίνουμε να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας σε κάθε κατάσταση, κάτι το οποίο είναι πολύ σημαντικό.  Ο καλύτερος μας «φίλος» στην εκπαίδευση COMBATIVES είναι ο φόβος.  Ο φόβος, γιατί αν δεν φοβόμαστε και το παίζουμε ατρόμητοι μπορεί και να αποβεί μοιραίο έως και θανατηφόρο.

Φόβος είναι και το να σκέφτεσαι ότι αν δεν κοιτάξεις τον δρόμο σωστά δεξιά και αριστερά θα σε πατήσει αμάξι, ή ότι άμα δεν διαβάσεις για τις εξετάσεις δεν θα περάσεις.  Ο φόβος μέχρι ένα σημείο είναι χρήσιμος. Έχω ακούσει από τον Δάσκαλό μου ότι άμα ο φόβος ήταν διακόπτης και τον κλείναμε ο άνθρωπος θα παρέμενε ζωντανός για το πολύ 48 ώρες.

Μετά από καιρό που βρίσκομαι μέσα σε αυτήν την κοινότητα έχω καταλάβει πως ό,τι και αν κάνουμε, ακόμα και αν δεν είναι τέλειο, θα υπάρξει ένα αποτέλεσμα όταν χρειαστεί να το χρησιμοποιήσουμε. Αυτά που έχω συμπεράνει από όσα έμαθα μέχρι στιγμής είναι τα εξής: αν πάρουμε παράδειγμα έναν κύριο που βρέθηκε στον δρόμο μου σήμερα την ώρα που επέστρεφα από το σχολείο.  Ένας κύριος που τον έβλεπα για πρώτη φορά στην γειτονιά και ειδικά σε ένα τέτοιο μέρος μια τέτοια ώρα, εμένα και μια φίλη μου μας κοίταγε περίεργα. Είπα στην φίλη μου ότι θα παίξουμε ένα παιχνίδι. Όταν σου πω να σταματήσεις, θα σταματάς!  Όταν σου πω τρέχουμε τώρα, θα τρέχεις μαζί μου σα να μην υπάρχει αύριο.  Δεν προλάβαινα να εξηγήσω αλλά τον «κύριο» τον είχα δει και ήθελα να διαπιστώσω αν θα μας ακολουθήσει με πρόθεση να έρθει κοντά μας.  Είπα στη φίλη μου να αλλάξουμε πεζοδρόμιο γιατί απέναντι υπήρχε ένα πεζουλάκι και προφασίστηκα πως ήθελα να δέσω τα κορδόνια μου.  Όταν λοιπόν πήγαμε στο απέναντι πεζοδρόμιο  αυτός σταμάτησε να περπατάει και μας κοίταγε και καλά διακριτικά.  Μετά είπα στην φίλη μου «λοιπόν, τώρα τρέχουμε» και τρέχαμε μέχρι τον σταθμό που κοντά εκεί είναι και τα σπίτια μας.  Παραμείναμε για 5 λεπτά σε ένα μη φανερό σημείο, με κόσμο γύρω μας για να δούμε αν μας έχασε ή όχι.   Η φίλη μου δεν είχε καταλάβει γιατί κοίταγα με αγωνία δεξιά και αριστερά και της εξήγησα.  Όταν καταλάβαμε ότι μας είχε χάσει πήγαμε στα σπίτια μας [αυτό το κάναμε για να είμαστε σίγουρες ότι δεν θα μάθει πού μένουμε, κάτι που για μένα είναι αρκετά λογικό].  Άμα δεν είχα πάρει την απαραίτητη γνώση από την κοινότητα μας δεν νομίζω να είχα αντιδράσει με αυτόν τον τρόπο.

Για αυτό ανακάλυψα ότι όσο πιο πολλή ενέργεια, προσοχή και βάση δίνω στα πράγματα που κάνουμε στο πρώτο επίπεδο, στο δεύτερο επίπεδο όλα συνδέονται το ένα με το άλλο και γίνονται και πιο αποτελεσματικά αλλά και πιο ευκολά.

Σε αυτό που θέλω να καταλήξω είναι ότι ακόμα και αν είχα διαβάσει ή ενημερωθεί για το πώς να αντιδράσω δεν θα τα κατάφερνα το ίδιο σίγουρα.  Ο τρόπος σκέψης μου έχει αλλάξει αρκετά και αυτό το καταλαβαίνω από τις αντιδράσεις μου όταν βλέπω ή γίνεται κάτι που δεν μου αρέσει και το υποσυνείδητο μου μου μιλάει και μου λέει ότι ούτε εκεινού του αρέσει.

Επίσης το καταλαβαίνω και από το σχολείο όταν τσακώνονται, και η φίλες μου μου λένε να πάμε να δούμε τι συμβαίνει η γιατί τσακώνονται άρα με κάποιον τρόπο να βρεθούμε κοντά αν όχι μέσα σε μια κατάσταση στην οποία τα 3 Α της αυτοπροστασίας έρχονται αντίθετα… Απουσία, Αποφυγή, Απόδραση.  Τότε είναι που ή θα πρέπει να πάω επειγόντως τουαλέτα ή να πιώ νερό ή να πάρω κάτι από  το κυλικείο ή, ακόμα καλύτερα, θα με πιάσει πονοκέφαλος.  Γιατί να αποδράσεις όταν μπορείς να το αποφύγεις ή να απουσιάζεις εντελώς;

Επίσης, όταν βλέπω ότι τσακώνονται στον δρόμο σίγουρα αν ο δρόμος μου είναι από εκείνη την πλευρά θα αλλάξω πεζοδρόμιο, ενώ αν ο δρόμος μου δεν είναι αναγκαστικά από εκεί, δηλαδή υπάρχει άλλη επιλογή διαδρομής θα πάω από εκεί.  Παλιότερα απλά θα συνέχιζα τον δρόμο μου ευθεία θεωρώντας ότι δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο ή κίνδυνος μπροστά μου. Οι αλλαγές πάνω μου και στον τρόπο σκέψης μου στην καθημερινότητα μου είναι τα δύο πράγματα που μου έχουν κάνει μεγαλύτερη εντύπωση μέσα από την εκπαίδευση COMBATIVES.

Ξανά: Ευχαριστώ τον δάσκαλο μου για την υπομονή του και για την πολύτιμη βοήθεια του!

Μ.Π. (13 ετὠν) 02.2023