Είναι στατιστικά αλλά και ιστορικά αποδεδειγμένο ότι όποιος χτίσει καλές συνήθειες αυτοπροστασίας που έχουν να κάνουν με απουσία, αποφυγή και απόδραση από επικίνδυνες καταστάσεις, έχει ελάχιστες πιθανότητες να βρεθεί σε κατάσταση αυτοάμυνας. Άρα, το έργο ενός Εκπαιδευτή Αυτοπροστασίας-Αυτοάμυνας – και όχι εκπαιδευτή πολεμικών τεχνών – είναι να εκπαιδεύσει τον ενδιαφερόμενο να παίρνει μέτρα αυτοπροστασίας και, όταν/εάν αυτά αποτύχουν, να πάρει μέτρα αυτοάμυνας. Αυτός είναι ο κύριος στόχος όσον αφορά στο αποτέλεσμα, αλλά είναι η κορυφή μιας πυραμίδας, και, για να φτάσουμε εκεί, υπάρχει πολύ δουλειά από κάτω. Όσο πιο κάτω βρισκόμαστε όταν ξεκινούμε, τόσο πιο πολλά πράγματα πρέπει να γίνουν.

Πάμε να τα δούμε όλα αυτά ένα-ένα, όπως τα συνάντησα εγώ στα χρόνια που ασχολούμαι με το ιδιότητα του εκπαιδευτή, αλλά, ταυτόχρονα, και από τη σκοπιά του εκπαιδευομένου, καθώς υπήρξα και αυτό για σειρά ετών και συνεχίζω ακόμα να είμαι – η εκπαίδευση δεν σταματάει ποτέ…

 

Ο ρόλος του εκπαιδευτή, πρώτα απ’ όλα, είναι να επιλέγει ποιους θα εκπαιδεύσει. Πρέπει δηλαδή να έχει προαποφασίσει ότι το κύριο κριτήριο για την επιλογή των μαθητών είναι ηθικό και όχι χρηματικό (ακόμη κι αν δεν βγαίνουν τα έξοδα του μήνα). Αν ο εκπαιδευτή «βάλει νερό στο κρασί» σε αυτόν τον τομέα, μετά δεν υπάρχει επιστροφή και έχει χαθεί ο κύριος λόγος για τον οποίο γίνονται όλα αυτά, που δεν είναι άλλος από το να γυρίσουμε σπίτι ασφαλείς στο τέλος της ημέρας. Επίσης, έχει αποδειχτεί, ότι άτομα επιρρεπή στην παραβατικότητα αλλά και στην αυτοπροβολή χαλάνε τη γενική διάθεση της τάξης, της οποίας την απόλυτη ευθύνη έχει ο εκπαιδευτής.

 

Εκτός από τους συνειδητοποιημένους μαθητές, που με βάση τις δικές μου εμπειρίες, δεν είναι άλλοι από τους αστυνομικούς και τις γυναίκες, ο εκπαιδευτής έχει να αντιμετωπίσει την ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας, η οποία χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των ενήλικων ανδρών. Διαχωρίζω τις πρώτες δύο ομάδες μαθητών γιατί, οι μεν αστυνομικοί που θα φτάσουν να κάνουν μαθήματα αυτοάμυνας έχουν δει στην πράξη τη βία και το πόσο δύσκολη μπορεί να γίνει μία κατάσταση, οι δε γυναίκες ‘το έχουν κάνει εικόνα’ είτε από προσωπική εμπειρία είτε από προσωπική αναζήτηση και έχουν καταλάβει το πόσο ευάλωτες είναι. Επιστρέφω στους ενήλικες άνδρες. Δεν είναι συνειδητοποιημένοι μαθητές, γιατί δεν έχει περάσει από το μυαλό τους το γεγονός ότι όσο πιο υπολογίσιμος δείχνεις, τόσο πιο δόλια επίθεση θα λάβεις. Έτσι, ενώ πιστεύεις ότι «το έχεις» και ότι μπορείς να ανταπεξέλθεις, συνειδητοποιείς, μάλλον αργά, ότι η εκπαίδευση είναι απαραίτητη εκεί που η κατάσταση είναι πέρα των δυνατοτήτων σου ή ακόμα και της φαντασίας σου. Συνειδητοποιείς ότι η εκπαίδευση είναι απαραίτητη στο λεγόμενο «φάσμα ανεπάρκειας», τη στιγμή κατά την οποία παλεύεις για να επιβιώσεις αλλά οι τεχνικές δεν βγαίνουν και μόνο τα πρωτόκολλα λειτουργούν, το σημείο δηλαδή που ονομάζεται «πραγματικότητα», η οποία είναι πιο τρελή και πιο απρόβλεπτη από όποιες ταινίες δράσεις βλέπεις. Έτσι, κύρια δουλειά του εκπαιδευτή είναι να πείσει τους μαθητές του ότι είναι πραγματικά ευάλωτοι.

 

Ένα άλλο κεφάλαιο που καλείται ο εκπαιδευτής να αντιμετωπίσει είναι οι στάσεις – τάσεις που έχουν φωλιάσει στο υποσυνείδητο των ανθρώπων, οι οποίες δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα, αλλά, δυστυχώς, αναπαράγονται καθημερινά. Κλασικό παράδειγμα η φράση ‘η βία δεν είναι λύση’, κάτι το οποίο ουσιαστικά ισχύει σε περιπτώσεις αυτοπροστασίας (διαπραγμάτευση), αλλά δεν έχει καμία τύχη αποτελέσματος σε περιπτώσεις αυτοάμυνας (περιπτώσεις δηλαδή που κάποιος θέλει κάτι από σένα και εσύ δεν θέλεις να του το δώσεις). Σε αυτές τις περιπτώσεις η βία είναι η μόνη λύση. Όμως, είναι ο πολίτης εξοικειωμένος με την βία και ειδικά στο πιο ωμό της είδος; Η απάντηση είναι όχι. Εδώ, αν ο εκπαιδευτής σέβεται πραγματικά την ιδιότητα του, θα πρέπει «να διαμορφώσει χαρακτήρα», όπως λέμε, στον μαθητή. Δηλαδή, μέσα από πραγματικά σενάρια, να εκπαιδεύσει τον μαθητή στη βία που πρόκειται πιθανώς να λάβει αλλά και πιθανώς να χρειαστεί να δώσει. Και όλο αυτό πρέπει να γίνει μη ξεπερνώντας τα όρια του κάθε ενός μαθητή ξεχωριστά, διότι διαφορετικά ενδεχομένως να του δημιουργήσει αποστροφή για το μάθημα και να  τον οδηγήσει στην παραίτηση. Η εκπαίδευση απαιτεί χρόνο και ξοδεύει πολύ ενέργεια του μαθητή. Ο χρόνος όμως αυτός και η ενέργεια είναι ελάχιστος σε σχέση με το ποσοστό χρησιμότητας, καθώς ανήκει στην καταστολή. Η καταστολή πάντα, εκτός της εκπαίδευσης σε ένα σχέδιο δράσης, επηρεάζεται από ένα μεγάλο ποσοστό τύχης (όλα θα γίνουν σε ένα τυχαίο μέρος, μία τυχαία ώρα, με τυχαίους ανθρώπους γύρω κοκ). Αυτός ο τομέας εκπαίδευσης «χτίζει» τον μαθητή δημιουργώντας του αυτοπεποίθηση, η οποία είναι απαραίτητη για να δουλέψει η πρόληψη, δηλαδή η αυτοπροστασία. Τα μέτρα αυτοπροστασίας – τα οποία ο μαθητής εκπαιδεύεται να παίρνει – είναι προαιρετικά και βασίζονται στην μείωση των πιθανοτήτων μίας απειλής και δεν έχουν να κάνουν καθόλου με τύχη. Είναι όμως απαραίτητο αυτά να είναι πραγματοποιήσιμα και χωρίς να υπονομεύονται οι αρχές και οι αξίες της πολιτείας. Άλλωστε ο ορισμός του πολιτισμού που απορρέει από τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη είναι: Η ίδρυση μίας πόλης από μία φυλή κάτω από νόμους που έχουν άμεση σχέση με το ήθος και την αρετή. Το «στοίχημα» δηλαδή του εκπαιδευτή είναι να καταφέρει να δημιουργήσει έναν ενάρετο πολίτη, βάζοντας τον να δουλέψει σκληρά ανακαλύπτοντας την ανδρεία μέσα από την ηθική και την δικαιοσύνη. Μην γελιόμαστε όμως, όλα αυτά απευθύνονται σε πολίτες που ξέρουν τους νόμους και που όταν έχουν απορίες απευθύνονται σε αυτούς που πρέπει, δηλαδή τον δικηγόρο τους, έναν αστυνομικό, την εφημερίδα της κυβερνήσεως και όχι στο facebook ή σε κάποιον αυτοαποκαλούμενο ειδικό. Απευθύνονται δηλαδή σε ανθρώπους που ξέρουν τι ακριβώς ζητάνε από την οποιαδήποτε εκπαίδευση, διαλέγοντας τον κατάλληλο εκπαιδευτή, ενημερώνοντας τον για τον πραγματικό στόχο τους, αποφασισμένοι να δουλέψουν σκληρά για το αποτέλεσμα, έχοντας πάντα κριτική σκέψη αντλώντας και διασταυρώνοντας πληροφορίες από παντού.

 

Με λίγα λόγια, δηλαδή, για να έχει αποτέλεσμα η εκπαίδευση της αυτοπροστασίας – αυτοάμυνας πρέπει να βασίζεται σε πρωτόκολλα που στοχεύουν σε πραγματικά σενάρια από σοβαρούς εκπαιδευτές σε συνειδητούς, και όχι φυγόπονους, πολίτες οι οποίοι έχουν ξεκαθαρίσει μέσα τους τι είναι το πολυτιμότερο για αυτούς βάζοντας κόκκινες γραμμές τις οποίες είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν.

Άλλωστε, επιτυχία του ανθρώπου δεν είναι να βρει κάτι στην ζωή του που να αξίζει να ζήσει ή να πεθάνει για αυτό;

 

Αργυρακόπουλος Πέτρος

Εκπ

-Τον είδες τον γιο σου τι κουβαλάει, με ρώτησε η μάνα μου.

-Όχι τι;

-Μαχαίρι… τα ίδια τα χαΐρια σου…

 

-Παιδί μου, είπα στον γιό μου ετών 18.

Τρία είδη ανθρώπων κουβαλάνε μαχαίρι μαζί τους.

Αυτοί που ψάχνουν κάποιον

Αυτοί που τους ψάχνουν

Και οι μαλάκες

Ποιο είδος είσαι εσύ;

-Το τρίτο μπαμπά… αλλά άμα ήξερες που κυκλοφορώ… τέλος πάντων νιώθω πιο ασφαλής αν το έχω μαζί μου.

-Να φανταστώ ότι στην άλλη τσέπη έχεις γύρω στα 1500€ για τα πρώτα έξοδα του αυτόφωρου, ε; Εντάξει, θα φας από 7 μήνες  μέχρι 2 χρόνια και μέχρι να δικαστεί η έφεση θα έχεις μαζέψει τα υπόλοιπα… Διότι στην καλύτερη αυτό θα γίνει και είναι στατιστικά το πιο πιθανό.

-Αν μου το βρουν…

-Εδώ το βρήκε η γιαγιά σου…

 

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν τα λόγια του Lemmy Kilmister (frond man των Motorhead)  όταν είχε έρθει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1987 και στην ερώτηση δημοσιογράφου για το τι έχει να πει στους “Greek fans” απάντησε:

“The guy who lives by the sword dies by the sword!!! Take it easy guys, it’s all about entertainment…”

Μου είχε κάνει εντύπωση αυτή η απάντηση ειδικά από έναν άνθρωπο που δεν προσποιούταν και ήταν αποδεδειγμένα περιθωριακός.

Τι να πρωτοπείς τώρα στον γιο σου μετά από όλα αυτά… και τι θα καταλάβει;

Το ξέρει ότι όπως «μιλάς στην πιάτσα» έτσι και εκείνη σου απαντάει;

Ότι αν σε καταλάβουν «φορτωμένο», η ενέδρα που θα σου στήσουν θα είναι η χειρότερη; (Όσο πιο υπολογίσιμος είναι ο στόχος τόσο ανεβαίνει σε κλιμάκωση ο δόλος). 

Ότι εκεί που το είχε είναι σε εντελώς λάθος θέση; Και αν χρειαστεί να το τραβήξει; Πώς θα γίνει αυτό που χρειάζεται κάτω από 1.3sec, χωρίς εκπαίδευση; Διότι μόνο κρυμμένο μπορεί να είναι το όπλο.

Τι είδους όπλο είναι όμως το μαχαίρι; Από την μία είναι το πιο ολοκληρωμένο δηλαδή το βρίσκεις παντού, το κρύβεις παντού, δεν μπλοκάρει, δεν τελειώνουν οι σφαίρες του και κάνει όλη την «δουλειά». Έχει όμως μία προϋπόθεση: χρειάζεται την κοντινότερη απόσταση. Άρα χρειάζεται και την περισσότερη πρόθεση. Και που θα βρεθεί αυτή η πρόθεση; Μόνο το 0,01% του πληθυσμού την έχει. Οι υπόλοιποι δρουν μόνο εν βρασμώ ψυχής. Και ας υποθέσουμε ότι τα κατάφερες και το έβγαλες…Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα!!!

Άμα έχει και ο άλλος μαχαίρι το σκηνικό λέγεται μπλέντερ και το αποτέλεσμα είναι αιμορραγικό σοκ. Το ερώτημα είναι ποιος θα το πάθει πρώτος.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, το σκηνικό γίνεται «about winning» και όχι «about fighting».

Αλήθεια, το έχεις κάνει εικόνα; Την μυρωδιά και την αίσθηση να γλιστράνε τα χέρια σου λερωμένα από τα αίματα του άλλου ή τα δικά σου;

Και ας πούμε ότι νίκησες… Εδώ αρχίζουν οι πραγματικές συνέπειες!!!

Αν δηλαδή κατ’ ευχήν δεν πεθάνει κανένας, ξέρεις νομικά τι σημαίνει ενδεχόμενος δόλος; Μπορείς να εξηγήσεις για ποιο λόγο το έχεις μαζί σου; Γιατί αυτό που είπες σε μένα είναι ομολογία οπλοφορίας, η οποία απαγορεύεται στην Ελλάδα και τιμωρείται.

Και δε μου λες… την κλιμάκωση που θα γίνει μετά την σκέφτηκες; Αυτός ο αντίπαλος ή αντίπαλοι δεν έχουν οικογένειες; Αδέρφια; Φίλους; Ομοίους;

Και εν κατακλείδι, όλα αυτά γιατί; Για να γίνεις αποδεκτός σε μία αγέλη!!!

Το ξέρουμε… το νιώσαμε και εμείς…

Εσύ ξέρεις όμως ότι από αυτά τα άτομα (αγόρια κορίτσια), πίστεψε με, 99.9% δεν θα θες να τα ξαναδείς σε λίγο καιρό;

 

Βέβαια η πραγματική αιτία που γίνονται όλα αυτά είναι για να γνωρίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό!

Αλλά, κράτα και κάτι για το τέλος:

Υπάρχουν πράγματα μη αναστρέψιμα που αλλάζουν σε μία στιγμή όλη σου την ζωή και όχι μόνο…

 

Πολλοί έχουν κολλήσει σε μία στιγμή πού έπρεπε ποτέ να μην υπάρχει.

Όπως έχει πει και ο δάσκαλος μου, η ώρα και η στιγμή σε κάνει ήρωα ή μαλάκα.

Και τέλος όπως σου έχω ξαναπεί: μπορεί να είσαι έξυπνος, όμορφος, καταφερτζής και σέξι, αλλά στην ζωή μετράει μόνο το αποτέλεσμα το οποίο είναι καθαρά οι επιλογές σου…

Με αγάπη πάντα.

 

Το παρών είναι προϊόν μυθοπλασίας. Κάθε είδους ομοιότητα με πρόσωπα ή γεγονότα είναι συμπτωματική και είναι αφιερωμένο σε όλους αυτούς τους αφελείς που εκπαιδεύονται ή εκπαιδεύουν ανθρώπους σε μαχαίρια, ψαλίδια, τσεκούρια κ.α.

 

Αργυρακόπουλος Πέτρος

Εκπαιδευτής Combatives

πατέρας τριών παιδιών

 

 

 

 

 

 

Το έχω ακούσει τόσες φορές στην ζωή μου που παραλίγο να το πιστέψω. Αυτή η φράση είναι -το λιγότερο- ευσεβής πόθος (για να μην πω τίποτα χειρότερο). Τι ισχύει στην πραγματικότητα;

 

Εσένα ρε φίλε φτάνουν οι ελευθερίες σου μέχρι εκεί που μπορείς. Δηλαδή εκεί που σου επιτρέπουν οι υπόλοιποι. Κατ’ επέκταση ό,τι κάνεις στην ζωή σου, στην υπομονή και την ανοχή κάποιων άλλων το κάνεις. Σου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό ότι μόνο που ζεις και υπάρχεις μπορεί να ενοχλείς κάποιον άλλον; Όχι ότι υπάρχει απαραίτητα κακή πρόθεση από κανέναν,  είναι απλά θέμα επιβίωσης. Άρα για οτιδήποτε θέλεις να πετύχεις απαιτείται να ορίσεις τον χώρο σου, να κερδίσεις την υπομονή ή την ανοχή, να κυριαρχήσεις επί χώρου και ατόμων.   Με λίγα λόγια, το μόνο δικαίωμα που έχεις στην ζωή σου είναι να μάχεσαι!!!  Για το οτιδήποτε!!!Το πρώτο πράγμα που έκανε ο άνθρωπος στην γη είναι πόλεμος! Και το τελευταίο που θα κάνει, αυτό θα είναι… και ό,τι κάνει στο ενδιάμεσο, λόγω των αναγκών που γεννήθηκαν μέσα από τον πόλεμο το κάνει. Όσο πιο νωρίς το καταλάβεις αυτό τόσο καλύτερη ζωή θα ζήσεις.

 

Πατήρ πάντων ο πόλεμος λοιπόν και δεν είναι δικό μου αυτό…

 

Ο πόλεμος για να κερδηθεί θέλει τη νίκη σε κάθε μάχη που δίνεις. Άλλες μάχες κερδίζονται με  «πολιτική», (η οποία περιέχει τη διπλωματία), άλλες με «τακτική» (η οποία χρειάζεται στρατηγική). Αυτό που σίγουρα και πάντα χρειάζεται σε όλα είναι η ηθική. Μιλάμε δηλαδή για ανθρώπους ενάρετους και  ο ενάρετος ορίζεται ως ο ανδρείος που έχει γνώμονα την δικαιοσύνη- σημειωτέον  ότι η ανδρεία είναι ευρεία έννοια και ισχύει τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες).

 

Εμείς στο Combatives εκπαιδεύουμε τον κόσμο στην πολιτική, τη διπλωματία, την τακτική αλλά και τη στρατηγική. Ο λόγος είναι απλός: στην αυτοάμυνα μετράει πάντα το αποτέλεσμα!!! Δεν μετράει το πόσες τεχνικές έβγαλες στο συμβάν. Δεν έχει σημασία σε ποια «ζώνη» βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή. Στην πραγματικότητα πάντα το αποτέλεσμα μετράει σε όλα όσα κάνουμε στη ζωή μας. Στις μάχες που δίνεις καθημερινά δεν μετράνε τόσο οι τεχνικές όσο η πρόθεση σου να νικήσεις. Την πρόθεση που χρειάζεσαι (ειδικά αν χρειαστεί να δώσεις μάχη για την ζωή σου) θα στη δώσουν τα πρωτόκολλα και όχι οι τεχνικές που πουλάνε όλοι, ακόμα διαδικτυακά πλέον. Χρειάζεσαι εκπαίδευση σε όσα ανέφερα παραπάνω, και αυτά πηγάζουν από πρωτόκολλα.

 

Όμως… Πάντα υπάρχει ανάγκη για ένα plan B, το οποίο δεν είναι άλλο από την ωμή βία!!! Γιατί αν δεν είναι ορατό στα μάτια σου ότι έχεις plan B, πώς περιμένεις να λειτουργήσει η πολιτική σου; Και για να είναι ορατό στο βλέμμα σου, για να το δει ο άλλος πρέπει να το έχεις πιστέψει πρώτα εσύ. Για να το πιστέψεις εσύ, πρέπει να έχεις δει ότι μπορείς. Αυτό γίνεται μόνο με εκπαίδευση. Εκπαίδευση στο να πράττεις σωστά υπό στρες, χωρίς να σκέφτεσαι. Εκεί επικεντρώνεται η εκπαίδευση του Combatives. Θέλει και τρόπο και κόπο! Τον τρόπο θα στον δείξουμε εμείς… εσύ θα βάλεις κόπο!!! Και πολύ ιδρώτα!!!

 

Τελευταίο και εξίσου σημαντικό με όλα τα παραπάνω που χρειάζεσαι είναι η αυτοεκτίμηση. Αν δεν αγαπάς πραγματικά τον εαυτό σου, πώς θα μπορέσεις να επενδύσεις σε ότι αυτός χρειάζεται; Η αυτοεκτίμηση δημιουργείται μέσα από μάχες και μάλιστα κερδισμένες! Βάζεις στόχους και δίνεις μάχες. Και εδώ γυρίσαμε πάλι στην αρχή..

 

Όπλα έχεις για να κερδίσεις; Ποια είναι τα απαραίτητα όπλα; Το πρώτο το είπαμε ήδη: είναι η εκπαίδευση. Το δεύτερο εξίσου σημαντικό είναι η παιδεία… Ασχολήθηκες ποτέ με τα βιβλία; Ο Θουκυδίδης, ο Sun Tzu, ο Miyamoto Mushashi, είναι μόνο η αρχή… Γιατί  αναφέρω αυτούς; Γιατί αυτοί μιλάνε για τον πόλεμο που, άμα τους ακούσεις δεν θα χρειαστεί να κάνεις… «Ο καλύτερος στρατηγός είναι αυτός που κερδίζει τον πόλεμο χωρίς να δώσει μάχη», σου θυμίζει κάτι αυτή η φράση; Μήπως την είδες κάπου γραμμένη; Μήπως το είπε ο μέγας φιλόσοφος facebook; Κι όμως, μέσα σε αυτά τα βιβλία είναι γραμμένο!

 

Ξεκίνα λοιπόν… ο δρόμος του μαχητή είναι μακρύς, δύσκολος και μοναχικός.

Εμείς εδώ είμαστε. Εσύ, αν δεν αισθάνεσαι μέσα σου μαχητής, μην έρθεις…

 

Πέτρος Αργυρακόπουλος

Εκπαιδευτής Combatives Group

 

 

Σημειώσεις-Πηγές

Α)Για να δούμε πως βλέπει ένας ποιητής την ελευθερία…

Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψι
τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,
σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψι,
ποὺ μὲ βιά μετράει τὴν γῆ.
Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!

 

«Ύμνος εις την Ελευθερίαν» Διονύσιος Σολωμός

 

Β) «Η ελευθερία ενός ατόμου πρέπει να φτάνει ως το σημείο που δεν παραβιάζει την ελευθερία των άλλων».

 

(John Stuart Mill ή J.S. Mill, 20 Μαΐου 1806 – 8 Μαΐου1873) – Βρετανός φιλόσοφος, πολιτικός οικονομολόγος και δημόσιος υπάλληλος

 

Γ) Ηράκλειτος,  Περὶ φύσεως

 (η)

«πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς, καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς μὲν δούλους ἐποίησε τοὺς δὲ ἐλευθέρους».

(η) ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Ο πόλεμος είναι ο πατέρας των πάντων και ο βασιλιάς των πάντων, και μερικούς τους έκανε θεούς, άλλους ανθρώπους· μερικούς τους έκανε δούλους, άλλους ελεύθερους.

 

Φιλοσοφική φράση του Ηράκλειτου που κατέστη σπουδαίο γνωμικό ως παρηχητική έκφραση “πόλεμος πάντων πατήρ” χρησιμοποιείται σήμερα ευρύτατα σ’ όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες (οικονομία, εμπόριο κ.λπ.) ως αγώνας επιβίωσης, όχι απαραίτητα με όπλα.

 

Σε όλη μου την ζωή που ασχολούμαι με αυτό που λένε «πολεμικές τέχνες» ψάχνω για αλήθειες. Για αυτό και κατέληξα στο COMBATIVES ως σύστημα Αυτοάμυνας και Αυτοπροστασίας, γιατί αυτό το σύστημα πραγματεύεται μόνο αληθινά σενάρια και πραγματικές απειλές.

Ως εκπαιδευτής πλέον, μπορώ να πω ότι νιώθω την ίδια ακριβώς ευθύνη που νιώθω και ως πατέρας. Ήρθε όμως η στιγμή που με την ιδιότητα και των δύο, χρειάστηκε να συνοψίσω όλα μου τα συμπεράσματα σε αυτό που λέμε ¨με δυο λόγια¨. Και εξηγώ.

Ο μεγάλος γιός μου (14 ετών) έφτασε στην ηλικία που το κύριο ενδιαφέρον του είναι το αντίθετο φύλο. Αποτέλεσμα αυτού να «μαρκάρει» άλλα δεντράκια που ανήκουν σε διαφορετικές «αγέλες». Ξέροντας τους κινδύνους που επιφέρει αυτό το σπορ, μου είπε: – Πες μου ρε πατέρα κανένα κόλπο για να μην φάω ξύλο.

Αναλογιζόμενος εγώ ότι η εγκληματικότητα έχει φτάσει πλέον σε αυτές τις ηλικίες, (σοβαρά ποινικά αδικήματα διαπράττονται καθημερινά από ανήλικους), μπήκα στην διαδικασία να του πω «με δυο λόγια», όλη την θεωρία του COMBATIVES.

Το αποτέλεσμα ήταν αυτό:

• Μην αφήσεις να σε πλησιάσει κανένας κάτω από 5 μέτρα, αν δεν έχεις συγκεκριμένο σχέδιο πως θα τον κατεβάσεις.
• Όταν ο άλλος είναι κάτω, κανένας δε θα σε πει ζαβολιάρη. Τουμπεκιάζονται όλοι. Δόλος, δόλος, δόλος.
• Ότι ξεκινάς θα το τελειώνεις. Μην κλιμακώσεις μία κατάσταση και μετά «μασήσεις». Δεν υπάρχει εγώ-εσύ, εγώ-εσύ. Υπάρχει μόνο το εγώ-εγώ-εγώ-τέλος
• Υπάρχει και το συγνώμη. Η πρώτη να είναι πάντα δική σου. Δεν υπάρχει περιθώριο για δεύτερη.
• Μιλάς με έναν, σε βαράνε δύο.
• Ταχύτητα = ροή = σχέδιο.

Φυσικά μου χρειάστηκαν πάνω από δύο ώρες για να του εξηγήσω τι του είπα.

 

Κατ’ αρχήν του εξήγησα ότι όλα αυτά δεν αφορούν τυχόν τσαμπουκάδες με απώτερο σκοπό το γόητρο, αλλά την ασφάλεια του και μόνον.

Μετά έπρεπε να του εξηγήσω – για παράδειγμα – ότι:

• Ελέγχοντας τις αποστάσεις είσαι πάντα σε εγρήγορση και αυτός που δεν σέβεται καταστάσεις, δεν σέβεται και αποστάσεις. Επίσης, πρέπει πάντα να έχει κανόνες εμπλοκής που να είναι έτοιμοι να ξεδιπλωθούν όταν παραβιάζεται η ασφαλής απόσταση (αυτοάμυνα).
• Όλες οι μάχες κερδήθηκαν με δόλο. Δεν μιλάμε για κανόνες αθλήματος, αλλά για κανόνες επιβίωσης.
• Όταν παραβιαστεί και ο τελευταίος φραγμός που έχεις βάλει για να αποτρέψεις μία κατάσταση, αυτή είναι και η στιγμή που πρέπει να ξεδιπλώσεις τους κανόνες εμπλοκής-χρήσης βίας και να σταματήσεις μόνο όταν είσαι σίγουρος ότι δεν κινδυνεύεις πια.
• Εδώ χρησιμοποιώντας όλους τους κανόνες αποκλιμάκωσης της αυτοπροστασίας, είσαι σίγουρος ότι δεν θα τη βγάλεις καθαρή αν δεν χρησιμοποιήσεις βία, για αυτό ξεκίνα. Αν δεν υπήρχε πρόθεση, δεν θα είχατε φτάσει σε αυτήν την κατάσταση.
• Έχε πάντα υπόψη σου ότι στις αγέλες πάντα υπάρχουν οι «καλοθελητές» βοηθοί που με την σιγουριά αυτών ξεκίνησε όλο αυτό εναντίον σου.
• Η ταχύτητα σε μία μάχη δεν είναι να τα κάνεις όλα γρήγορα, αλλά να έχεις ένα σχέδιο που έχεις εκπαιδευτεί πάνω σε αυτό και δεν περιμένεις να δεις τι θα σου κάνουν για να πράξεις τα ανάλογα. Το ξεκινάς και ας μην είναι το καταλληλότερο για αυτήν την περίσταση. Είναι το καλύτερο για το μυαλό και το σώμα σου, αφού το έχεις προεπιλέξει, δημιουργώντας μία σιγουριά καίρια που τη χρειάζεσαι την δεδομένη στιγμή. Αυτή με τη σειρά της δημιουργεί μία ροή επίθεσης στον αντίπαλο χωρίς να του αφήνει καμία πρωτοβουλία και καμία δυνατότητα δικιάς του επίθεσης. Αυτό είναι η πραγματική ταχύτητα σε μία μάχη.

 

Του είπα δηλαδή «με δυο λόγια» τους παγκόσμιους κανόνες εμπλοκής – χρήσης βίας, που είναι και η ραχοκοκαλιά της θεωρίας του COMBATIVES.

Το δικό μου συμπέρασμα από όλα αυτά είναι ότι αν ως εκπαιδευτής (όπως ως εκπαιδευόμενος) συνεχίζεις να κυνηγάς αλήθειες, τότε δεν διαφέρεις από έναν πατέρα (με όλες τις ανησυχίες και αϋπνίες που συνεπάγεται αυτό) που πρέπει να δίνει λόγο για το τι λέει στα παιδιά του, τα οποία θα είναι άλλωστε οι αυριανοί πολίτες αυτού του έθνους.

Εκπαιδεύεις τους μαθητές σου όπως θα εκπαίδευες τα παιδιά σου, και εκπαιδεύεις τα παιδιά σου, όπως θα εκπαίδευες τους μαθητές σου.

Αργυρακόπουλος Πέτρος

«Ο μπαμπάς μου είναι πυγμάχος!»

«Και ο δικός μου έχει μαύρη ζώνη στο καράτε!»

Σας θυμίζουν τίποτα αυτές οι φράσεις;

Ήταν τότε που ήμασταν μικροί και παίζαμε στην γειτονιά κάνοντας φιγούρα για τους πατεράδες μας. Οι καιροί άλλαξαν από τότε, (έγιναν πιο πονηροί), εμείς μεγαλώσαμε, οι πατεράδες έγιναν γιάπηδες και τα παιδιά δεν τα αφήνουμε να παίξουν στην γειτονιά για να μην τα κλέψουν.

Λόγω της κλιμάκωσης της εγκληματικότητας των τελευταίων χρόνων, κάποιοι από εμάς πάμε να μάθουμε «ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ».

Διαλέγουμε ένα σύστημα λοιπόν –που τα περισσότερα είναι αθλητικά, αλλά όλα έχουν ΚΑΙ αυτοάμυνα για εμπορικούς λόγους– και πάμε να μάθουμε.

Όταν όμως αρχίζεις να συζητάς με συνανθρώπους σου για το τι μαθαίνουν στην αυτοάμυνα, για το πόσο χρήσιμα είναι αυτά και κυρίως για το πόσο ρεαλιστικά είναι, εκεί η απάντηση είναι ίδια…

Ο δάσκαλός μου έχει 100 Dan!!! Ο εκπαιδευτής που έχουμε εκπαιδεύει τους Power Rangers!!! Ο δάσκαλος του δασκάλου μου είχε σκοτώσει τρεις γίγαντες και πέντε nomisterάκια… Δηλαδή Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΥΓΜΑΧΟΣ.

Είναι κλασικό ατόπημα αυτό που κάνουμε, να υπερασπιζόμαστε την τέχνη μας μέσω του δασκάλου ή της φήμης που έχει η τέχνη που κάνουμε.

Η ερώτηση όμως είναι απλή και δυστυχώς πολύ δύσκολη να απαντηθεί:

• Εσύ τι μπορείς να κάνεις;
• Έχεις μάθει τίποτα που να σου εμπνέει αυτοπεποίθηση;
• Πόσο αποτελεσματικός νιώθεις;
• Έχεις κερδίσει τίποτα από όλο αυτό;
• Έχει αλλάξει τίποτα σε σένα ή στον τρόπο σκέψης σου;

Δηλαδή με λίγα λόγια άμα σου ορμήσω τώρα θα τα βγάλεις πέρα; (εδώ δυσκολεύουν τα πράγματα)…

Όλα αυτά άμα τα συνοψίσουμε καταλήγουμε σε μία και μόνο ερώτηση:

• Ο δάσκαλός σου πόσο «δάσκαλος» είναι;
• Πόσο σε νοιάζεται;
• Πόσο υπεύθυνος είναι σε αυτά που σου μαθαίνει;
• Θα σε βοηθήσουν πραγματικά όταν έρθει η ώρα της αλήθειας που θα κινδυνεύει άμεσα η ζωή σου;
• Έχει μεταδοτικότητα;

Ένας δάσκαλος κρίνεται από τους μαθητές που βγάζει και όχι από τις επιδόσεις του.

Υπάρχει βέβαια και το άλλο άκρο, κάποιους δασκάλους που τους βλέπεις έτσι όπως είναι και σε κάνουν να αναρωτιέσαι:

«Αφού δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του, πως ξέρει ότι αυτό που διδάσκει δουλεύει;»

Η βία στις μέρες μας δεν σηκώνει παιδαριώδη σκέψη. Ό,τι μαθαίνεις για το καλό σου πρέπει να είναι για το καλό σου! Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες.

Το να δοκιμάζεις κάτι δεν είναι κακό, τις σωστές απαντήσεις όμως θα τις πάρεις από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ο αιώνιος συμμαθητής σας.

Πέτρος Αργυρακόπουλος