Η παπάτζα καλά κρατεί

Όλοι μας όταν μπαίνουμε σε έναν οποιοδήποτε χώρο πολεμικών τεχνών ενθουσιαζόμαστε, και μας πιάνει ανυπομονησία, και θέλουμε να προχωρήσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.

Είναι βέβαια και αυτοί που έχουν μάθει να ψάχνουν πώς θα πετύχουν κάτι χωρίς να ιδρώσουν.

Υπάρχουν και άλλοι που θέλουν να κρεμάσουν ένα πτυχίο στον τοίχο, το οποίο να λέει “mother fucker warrior” για να το βλέπει ο κουμπάρος κάθε Πάσχα ή Τσικνοπέμπτη και να προσέχει τι λέει στο πιόμα του.

Άλλοι πάλι θέλουν μία πιστοποίηση για το βιογραφικό τους, και βιάζονται, γιατί αν είχαν ανάλογο τρόπο ζωής θα είχαν ήδη ανάλογες πιστοποιήσεις.

Όλοι αυτοί συντηρούν μία ολόκληρη βιομηχανία, η οποία είναι προσαρμοσμένη να πουλάει πιστοποιήσεις σεμιναρίων που σε κάνουν Βιετκόνγκ ή ακόμα και εκπαιδευτή Βιετκόνγκ σε ένα σαββατοκύριακο…

Πολλοί «Masters» το κάνουν από ασχετοσύνη – γιατί απλώς έτσι έμαθαν. Οι υπόλοιποι είναι δόλιοι έμποροι.

Και αναφέρομαι γενικά στις πολεμικές τέχνες, γιατί μπορεί να είσαι grand master σε οποιαδήποτε τέχνη ή άθλημα, αλλά τι τις θέλεις τις τεχνικές αυτοάμυνας και τα σεμινάρια τέτοιου τύπου για να παίζεις με τις ζωές του κοσμάκη;

Την Ooh FUCK κατάσταση την ξέρεις;

Πάμε να την δούμε λίγο…

 

Ooh FUCK… είμαι στο νοσοκομείο που με έστειλε ένας που δεν πρόλαβα να δω καν το πρόσωπό του… ήταν ένας; ή περισσότεροι;; και να σκεφτείς ήξερα όλες τις τεχνικές να τον απωθήσω… αν ήταν ένας…

 

Ooh FUCK… έχασα ήδη την όραση μου και σβήνω σιγά σιγά… πόσες μαχαιριές έφαγα; Δεν πρόλαβα να τις μετρήσω… πως έγινε αυτό; Έχω εκπαιδευτεί να κάνω 100 κοψιές το λεπτό με μαχαίρι αλλά δεν πρόλαβα να το βγάλω… το κουβάλαγα μαζί μου γιατί ήξερα εκεί που πήγαινα ότι μπορεί να μου χρειαζόταν, αλλά το είχα κρύψει καλά γιατί αν το έβρισκε κανένας πάνω μου θα πήγαινα φυλακή. Τώρα είναι αργά πια πεθαίνω…

 

Ooh FUCK… είμαι αναίσθητη και νιώθω κάποιον να με βιάζει… και είχα κάνει μαθήματα αυτοάμυνας, ξέρω όλες τις τεχνικές απεμπλοκής άμα μου ορμήσει κανένας από πίσω… αυτός όμως δεν μπήκε καθόλου στον κόπο… δεν τον κατάλαβα καθόλου με κοπάνησε δεν ξέρω με τι και έπεσα αναίσθητη με τη μία! Τώρα δεν θέλω να ανοίξω καν τα μάτια μου. Θέλω μόνο αυτό που μου συμβαίνει να σταματήσει!

 

Ooh FUCK… μου την είπε κάποιος στον δρόμο μπροστά στη γυναίκα μου και του τράβηξα ένα κροσέ και έσπασα τα δάχτυλά μου στο κούτελο του και από τον πόνο του τράβηξα ένα πιο δυνατό άπερκατ από αυτό που συνηθίζω στο σπάρινκ στην προπόνηση και τώρα είναι κάτω και έχει γεμίσει ο κόσμος αίματα! Άμα μου πεθάνει πάω φυλακή! Άμα βρουν ότι έχω κατέβει και σε αγώνες κικ μποξ τελείωσα…

 

Ooh FUCK… τρώω πολύ ξύλο! Πως την έπαθα έτσι; Έχω κάνει αυτοάμυνα στρατιωτικού τύπου, αλλά αυτός εδώ δεν σταματάει να με βαράει… δεν μπορώ να τον πιάσω καν, μου γλιστράει από τον ιδρώτα, τον κοπανάω και δεν καταλαβαίνει τίποτα… πρέπει να έχει πάρει κόκα! Τώρα δεν προλαβαίνω ούτε να το βάλω στα πόδια! Ελπίζω να αντέξω μέχρι να κουραστεί…

 

Ooh FUCK… σήμερα έμαθα ότι πέθανε σε συμπλοκή στον δρόμο ένας μαθητής μου… έκανε άραγε ότι του έμαθα; Μήπως δεν του τα έδειξα καλά; Μήπως όλα αυτά που ξέρω δεν έχω τον τρόπο να τα μεταδώσω; Μήπως τελικά ένα σαββατοκύριακο δεν έφτανε για να γίνω εκπαιδευτής; ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΜΕ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΕ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΔΩΣΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΗΝ «ΤΕΧΝΗ» ΤΟΥ;;;

 

Να συνεχίσω;

Η μάνα σου τι σε έμαθε, να προσέχεις πριν περάσεις το δρόμο ή όταν ακούσεις φρενάρισμα να πηδήξεις όσο πιο ψηλά μπορείς; Νομίζεις ότι να προσέχεις τον δρόμο δεν θέλει εκπαίδευση; Αρκεί μια απλή αναφορά;

Τα είχες σκεφτεί όλα αυτά; Ο Grand Master «εκπαιδευτής» σου τα είχε σκεφτεί;

Μήπως τελικά για να γίνεις μαχητής πρέπει πρώτα να πολεμήσεις την παπάτζα που έχεις μέσα σου;

Αφού με άκουσες μην πεις μετά ότι δεν σου πέρασε από το μυαλό.

Και τώρα σε ρωτάω είσαι εκπαιδευμένος; σε τι;

Εκπαίδευση δεν είναι να αντιδράς σωστά ενστικτωδώς;

Το έπιασες;

Ή ακόμα;

Με αγάπη ο πανταχού συμμαθητής σου

 

Πέτρος Αργυρακόπουλος

Εκπαιδευτής Combatives Group

 

Σε όλη μου τη ζωή πιστεύω ότι υπήρξα μαχητής, γι’ αυτό και είμαι ευτυχισμένος.

Ο λόγος;

Ό,τι ήθελα, έδινα μάχη να το κερδίσω, και το κέρδιζα!

Αυτό το λέω γιατί πιστεύω ότι όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας πρέπει να είναι πρώτα μαχητές και μετά πολίτες, αφού αυτός που έχει τη δύναμη στα χέρια του – και πόσο μάλλον τη δύναμη να βλάψει –  το να είναι καλός είναι κατόπιν επιλογής.

 

Η ανδρεία για μένα είναι η πρώτη αρετή!

Πόσο μαχητές είμαστε όμως στη ζωή μας;

Για να δεις τι σόι μαχητής είσαι πρέπει πρώτα να δεις τι εφόδια έχεις. Για παράδειγμα (για όσους ξέρουν και λίγο ιστορία) ο Μέγας Αλέξανδρος προκάλεσε ανοιχτά το Δαρείο, εκμεταλλευόμενος τον εγωισμό του δεύτερου, για να χτυπηθούν από νωρίς, γιατί ήξερε ότι αν ο Δαρείος οπισθοχωρούσε καταστρέφοντας τα σπαρτά, ο Αλέξανδρος δεν θα είχε εφόδια να προχωρήσει (όπως έκανε ο Στάλιν στο Χίτλερ).

Όσο και να θέλεις να αποφύγεις τον χαρακτηρισμό μαχητής στη ζωή σου, αυτή θα σε φέρει εξ απροόπτου και θα χρειαστεί να δώσεις μάχη για κάτι χωρίς να μπορείς να επιλέξεις τον τόπο, το χρόνο και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού (το από τον στρατό αποκαλούμενο τακτικό πλεονέκτημα). Αν αυτό το κάτι είναι η ζωή ή η σωματική ακεραιότητα εσένα ή της οικογένειάς σου, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά!

Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου και βλέποντας τους κινδύνους της εποχής, με τη νοοτροπία του ώριμου πια μαχητή, και με τη θέληση να επαναπροσδιορίσω την ταυτότητά μου ως μαχητής, γνωρίζοντας τι εκπαιδευτής είναι (αφού είχα προσωπική εμπειρία ως μαθητής του στο παρελθόν) πήγα στον Ζαχαρία. Ξεκίνησα στα 40 μου το COMBATIVES. Έχοντας στο μυαλό μου όλη τη σταδιοδρομία μου στις πολεμικές τέχνες και τις ικανότητές μου ως άτομο, νόμιζα ότι τα πράγματα για μένα είναι πια πολύ βατά. Εκεί ανακάλυψα την ανωριμότητα του ώριμου, δηλαδή το να νομίζεις ότι μπορείς ακόμα, το να νομίζεις ότι αντέχεις ακόμα, με λίγα λόγια το να νομίζεις ότι «το έχεις» ακόμα.

Την πρώτη βδομάδα κιόλας στα COMBATIVES έβριζα τον εαυτό μου και παραμίλαγα συνέχεια για το πόσο «λαπάς» είμαι πλέον. Έτρωγα ξύλο από το σάκο, παρέδιδα πνεύμα σε κάθε άσκηση και όταν γύριζα σπίτι ένιωθα σαν να με έχουν δείρει πάρα πολλά άτομα. Στο τέλος του πρώτου μήνα όμως το μόνο σίγουρο ήταν ότι η νοοτροπία μου είχε αλλάξει, η φυσική μου κατάσταση ήταν σε άλλα επίπεδα και η αποτελεσματικότητά μου μού έδινε μεγάλη αυτoεκτίμηση.

Τώρα πια, μετά από τόσο καιρό σε ρωτάω: ΠΟΣΟ ΕΤΟΙΜΟΣ ΕΙΣΑΙ; ΤΙ ΕΦΟΔΙΑ ΕΧΕΙΣ; ΕΧΕΙΣ ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ; ΕΧΕΙΣ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ; ΕΧΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ; ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΜΗΠΩΣ; ΤΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΧΕΙΣ ΔΟΚΙΜΑΣΕΙ;

Σίγουρα υπάρχουν δάσκαλοι (ανήθικοι για μένα) που θα σου πουν ότι με τις τεχνικές που θα σου μάθουν, δεν χρειάζεται να έχεις δύναμη, ούτε φυσική κατάσταση. Αλήθεια;

Ειδικά σε θέματα ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ και ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ, τι τους έκανε αυτούς δασκάλους;

Ο δάσκαλος αυτών, πόσες συμπλοκές είχε που τον έκαναν δάσκαλο;

Πού τα δοκίμασαν όλα αυτά που διδάσκουν;

Στον αθλητικό σύλλογο;

Όταν έρθει η στιγμή να δώσεις μάχη για τη ζωή σου, έχοντας χάσει το «τακτικό πλεονέκτημα», όλα αυτά θα καταρρεύσουν στη στιγμή και δυστυχώς μπορεί να είναι η τελευταία απογοήτευση που θα προλάβεις να ζήσεις.

Αν είσαι μόνος σου, πάει καλά… Τους δικούς σου ανθρώπους; Πόσο σίγουρος είσαι ότι μπορείς να τους προστατεύσεις;

Το COMBATIVES για μένα είναι αυτό που λένε οι Αμερικάνοι στο στρατό «KISS» (= Keep It Simple Stupid), πράγματα δηλαδή που μπορούν να κάνουν όλοι και δουλεύουν σε όλες τις καταστάσεις. Αισθάνομαι τυχερός που συμμετέχω στο COMBATIVES Group.

Αργυρακόπουλος Πέτρος